| angielski |
łaciński |
Grupa |
Okres |
Liczba atomowa |
Liczba masowa |
Stan skupienia |
Konfiguracja elektronowa |
| Strontium |
Strontium |
IIA (2) |
5 |
38 |
87.62 |
ciało stałe |
Konfiguracja elektronowa: 1s22s22p63s23p64s23d104p65s2
| Liczba elektronów: | 38 |
| Liczba neutronów: | 50 |
| Liczba protonów: | 38 |
| Elektroujemność (Allred-Rochow, Pauling): | 0.99, 0.95 |
| Stopień utlenienia: | +2 |
| Przewodność elektryczna: | 43.5*105 1/( *m) |
| Gęstość (293 K): | 2.54 g/cm3 |
| Temperatura topnienia: | 769 °C 1042 K |
| Temperatura wrzenia: | 1384 °C 1657 K |
| Ciepło właściwe: | 111 |
| Ciepło topnienia: | 8.2 kJ/mol |
| Ciepło parowania: | 144 kJ/mol |
| Przewodność cieplna: | 35.4 W/(m*K) |
Stront jest miękkim metalem o jasnoszarej barwie i aktywności chemicznej podobnej do potasu. Sole strontu barwią płomień palnika gazowego na kolor intensywnie czerwony.
Stront jest aktywny chemicznie metalem (aktywniejszym niż wapń). Na powietrzu w temperaturze pokojowej pokrywa się szybko warstewką tlenku, a przy potarciu zapala się. Metal ten ulega działaniu wody i alkoholi - reagując bardzo gwałtownie. Jest on silnym reduktorem - wykazuje duże powinowactwo do tlenu. Z azotem tworzy azotek Sr3N2. Reaguje energicznie z fluorowcami tworząc odpowiednie halogenki. Stront ulega na zimno działaniu rozcieńczonych kwasów gwałtownie z nimi reagując. Reaguje z wodorem tworząc wodorek SrH2. Bardzo powoli ulega działaniu stężonego kwasu siarkowego i azotowego.
Metaliczny stront znajduje ograniczone zastosowanie, głównie jako łapacz gazów przy produkcji lamp radiowych i kineskopowych. Używany jest także w pirotechnice - daje czerwone zabarwienie płomienia.
Stront nie występuje w postaci wolnej - często towarzyszy minerałom wapniowym. Najważniejszymi minerałami strontu są: strontcjanit SrCO3 i celestyt SrSO4. W skorupie ziemskiej zajmuje 22 miejsce pod względem rozpowszechnienia (procenty wagowe). Zawartość strontu w organizmie człowieka wynosi 0.0004% wagowego, natomiast w oceanach na 1000 kilogramów wody przypada 8 gramów czystego strontu.
Odkryty przez: A. Crawford
Miejsce odkrycia: Szkocja
Rok odkrycia: 1790
Stront otrzymał H. Davy w 1808 roku na drodze elektrolitycznej, poddając elektrolizie chlorek strontu z użyciem katody rtęciowej.
|