| angielski |
łaciński |
Grupa |
Okres |
Liczba atomowa |
Liczba masowa |
Stan skupienia |
Konfiguracja elektronowa |
| Selenium |
Selenium |
VI A |
4 |
34 |
78.96 |
ciało stałe |
Konfiguracja elektronowa: 1s22s22p63s23p64s23d104p4
| Liczba elektronów: | 34 |
| Liczba neutronów: | 45 |
| Liczba protonów: | 34 |
| Elektroujemność (Allred-Rochow, Pauling): | 2.48, 2.55 |
| Stopień utlenienia: | -2, +4, +6 |
| Przewodność elektryczna: | 1*10-8 1/( *m) |
| Gęstość (293 K): | 4.79 g/cm3 |
| Temperatura topnienia: | 221°C, 494 K |
| Temperatura wrzenia: | 685°C, 958 K |
| Ciepło topnienia: | 6.694 kJ/mol |
| Ciepło parowania: | 37.7 kJ/mol |
| Przewodność cieplna: | 2.0 W/(m*K) |
Selen jest ciałem stałym, niemetalem. Występuje w kilku odmianach alotropowych.
Selen reaguje z wodorem tworząc selenowodór H2Se. Z fluorowcami tworzy odpowiednie halogenki, np. SeF4, SeCl4,Se2Cl2, SeBr4 i Se2Br2. Z aktywnymi metalami tworzy selenki. Spala się w tlenie dając dwutlenek SeO2. Reaguje z roztworami cyjanków tworząc selenocyjaniany SeCN-. Selen rozpuszcza się w stężonym kwasie siarkowym.
Selen używa się do produkcji fotokomórek, w kserografii, do barwienia szkła oraz do wyrobu farb świecących. Selen wykorzystuje się także do budowy prostowników i w metalurgii.
Selen jest rzadko występującym pierwiastkiem w przyrodzie. Często towarzyszy siarce. Zajmuje on pod względem rozpowszechnienia w skorupie ziemskiej 55 miejsce (procenty wagowe).
Odkryty przez: Jons Berzelius
Miejsce odkrycia: Szwecja
Rok odkrycia: 1817
Pochodzenia nazwy: od greckiego "Selene" oznaczającego "księżyc".
|