Kadm Cd

Liczba elektronów:	48
Liczba neutronów:	64
Liczba protonów:	48
Elektroujemność (Allred-Rochow, Pauling):	1.46, 1.69
Stopień utlenienia:	+2
Przewodność elektryczna:	0.138 106 1/(*m)
Gęstość (293 K):	8.65 g/dm3
Temperatura topnienia:	320.9 °C (594.05 K)
Temperatura wrzenia:	765 °C (1038.15 K)
Ciepło właściwe:	0.23 J/(mol*K)
Ciepło tworzenia:	6.192kJ/mol
Ciepło parowania:	99.570 kJ/mol
Przewodność cieplna:	0.968 W/(m*K)

Kadm jest srebrzystobiałym, kowalnym metalem. Na powietrzu pali się jasnym płomieniem dając tlenek kadmu CdO. W temperaturach bliskich zera bezwzględnego wykazuje właściwości nadprzewodzące.

Właściwości chemiczne

Kadm jest dość aktywnym chemicznie metalem o właściwościach podobnych do cynku. Powoli rozpuszcza się w kwasach, nie rozpuszcza się w zasadach. W związkach występuje na +2 stopniu utlenienia. Na powietrzu pokrywa się warstwą tlenku CdO (pasywacja). Pod działaniem kwasów tworzy sole kadmowe zawierające jony Cd²⁺.

Zastosowanie

Kadm daje bardzo dobre powłoki antykorozyjne na innych metalach (lepsze niż powłoki cynkowe), wchodzi w skład łatwo topliwych stopów, stanowi dodatek zwiększający wytrzymałość miedzi - z której wyrabia się przewody telegraficzne, telefoniczne i tramwajowe. Wyrabia się z niego elektrody do ogniw niklowo-kadmowych. Amalgamat kadmu znajduje zastosowanie w dentystyce. Kadm znalazł także zastosowanie w reaktorach atomowych jako materiał do pochłaniania neutronów. Związki kadmu stosuje się jako pigmenty do farb świecących (żółcień kadmowa CdS).

Występowanie

Pierwiastek ten nie występuje w stanie wolnym - znane minerały to: greenockit CdS, otavit CdCO3 i monteponit CdO. Najczęściej towarzyszy rudom cynku. Duże złoża kadmu występują na Śląsku. Pierwiastek ten stanowi 0.00002 % wagowego skorupy ziemskiej i zajmuje 62 miejsce pod względem rozpowszechnienia.

Ciekawostki

Odkryty przez: Fredrich Stromeyer
Miejsce odkrycia: Niemcy
Rok odkrycia: 1817
Pochodzenie nazwy: Od greckiego słowa "kadmeia", którym określano ZnCO₃