Antymon Sb

Liczba elektronów:	51
Liczba neutronów:	71
Liczba protonów:	51
Elektroujemność (Allred-Rochow, Pauling):	1.82 , 2.05
Stopień utlenienia:	-3,+3, +5
Przewodność elektryczna:	27.8*1051/(*m)
Gęstość (293 K):	6.684 g/cm3
Temperatura topnienia:	430.9°C,909.9 K
Temperatura wrzenia:	1587°C, 1860 K
Molowa pojemność cieplna:	24.4 J/(mol*K)
Ciepło topnienia:	19.87 kJ/mol
Ciepło parowania:	77.14 kJ/mol
Przewodność cieplna:	25.2 W/(m*K)

Antymon jest srebrzystobiałym metalem o bladoniebieskim połysku. Jest kruchy i słabo przewodzi prąd elektryczny. W stanie pary tworzy cząsteczki czteroatomowe Sb₄. Występuje w 4 odmianach alotropowych, z których najbardziej znany jest antymon metaliczny i żółty.

Właściwości chemiczne

Antymon jest metalem dość aktywnym chemicznie w temperaturze pokojowej. Łatwo reaguje z fluorowcami. Rozdrobniony antymon zapala się w chlorze. Z powietrzem nie reaguje w temperaturze pokojowej, natomiast po ogrzaniu spala się dając tlenek Sb₂O₃. W temperaturze czerwonego żaru rozkłada wodę z wydzieleniem wodoru. W kwasie azotowym przechodzi w azotan antymonu (III) Sb(NO3)₃. Metal ten ulega także działaniu stężonego gorącego kwasu siarkowego. Reaguje z aktywnymi metalami tworząc antymonki, w których występuje na -3 stopniu utlenienia. W innych związkach występuje na +3 i +5 stopniu utlenienia. Tlenek antymonu (III) Sb₂O₃ wykazuje charakter amfoteryczny.

Zastosowanie

Antymon znalazł zastosowanie jako składnik stopów z ołowiem i cyną, którym nadaje twardość. Są one stosowane do odlewania czcionek drukarskich i łożysk.

Występowanie

Antymon jest rzadko występującym pierwiastkiem w przyrodzie. Występuje głównie w postaci minerału antymonitu Sb₂S₃, towarzyszy też rudom srebra, arsenu i bizmutu. Złoża antymonu występują w Chinach, Francji, Japoni i we Włoszech. Zajmuje on pod względem rozpowszechnienia w skorupie ziemskiej 62 miejsce (procenty wagowe).

Ciekawostki

Odkryty przez: znany od starożytności
Pochodzenia nazwy: od łacińskich słów "anti monos" oznaczających "anty pojedynczy"

Antymon znany był od czasów starożytnych. W średniowieczu zarówno metal jak i jego związki cieszyły się dużym zainteresowaniem alchemików i lekarzy.